Jeet Kune Do

Bruce Lee opanował Wing Chun (Wing Tsun) do perfekcji, ale uważał, że reguły tego stylu stawiają mu ograniczenia hamujące jego formę ekspresji. Aby zdobyć maksymalną swobodę, inicjatywę i skuteczność w walce uczył się u wielu mistrzów niemal wszystkich możliwych jej rodzajów. Opanował różne odmiany kung-fu, wiele odmian boksu, poznał japońskie ju-jitsu, aikido, kempo, ćwiczył koreańskie taekwon-do (zwłaszcza w zakresie technik powietrznych) i rozmaite odmiany karate, doskonale opanował sztukę walki przedmiotami popularną wśród ludów Wschodu, m.in. walkę kijem, dwiema pałkamki połączonymi łańcuchem czyli tzw. nunchaku.

Likwidując niepotrzebne bariery stylu Wing Tsun, stał się twórcą własnego, oryginalnego stylu - Jeet Kune Do (nazwę tę można przetłumaczyć jako "Sposób przechwytującej pięści"), w którym wykorzystał elementy wszystkich poznanych przez siebie sposobów walki. Był to swoisty "styl bez stylu".

Mówił: "Nie walczę w żadnym określonym stylu. Nigdy nie wiesz co zrobię i ja sam tego nie wiem. Mój ruch jest rezultatem twojego ruchu, moja technika jest efektem zastosowanej przez ciebie". "Wyznawcy jednego, określonego stylu przywiązują się do niego, cyzelują formy i plączą się tym samym coraz bardziej ostatecznie uwikłując ostatecznie w nierozwiązalną pułapkę. Nie dostrzegają zasadniczych problemów, nie potrafią więc wyjść poza własne obserwacje, przestają być sobą". "Każdy może tylko wtedy funkcjonować swobodnie i pełnią możliwości, kiedy znajduje się poza stylem". "Gdy powielasz klasyczne style, rozumiesz rutynę, tradycję, cienie, ale nie rozumiesz siebie".

Fragment książki "Tajemnice Kung-Fu" Mariana Butryma i Wisławy Orlińskiej.